Classigaming.nl - De voor en tegens van multigaming

Column: De voor en tegens van multigaming

Iedere console heeft minimaal een tweespeler mogelijkheid. De commodore met zijn c64 en de Amiga 500. De nes van Nintendo, de Atari St en alle consoles die later kwamen had je zowel een eenspeler als tweespeler mogelijkheid. Met een bordspel moest je altijd een medespeler vinden, De pecee is er inderdaad schuldig aan dat de mensen individualistischer zijn geworden. Niet door het internet, niet door zijn tekstverwerker of verslavende aantrekkingskracht. Nee, gewoon door het ontbreken van een tweede joystickpoort zodat je verplicht bent tegen de computer te spelen. De computer is anoniem en dommer dan een menselijke speler. Cmputerspellen maakte het individueel spelen goed mogelijk. Tot diep in de nacht had je een kameraad die altijd spelen wilde.

Het is nog maar enkele jaren geleden toen er mensen riepen dat door de computer mensen gingen vereenzamen? In enkele jaren zouden we transformeren tot mensen die het huis niet meer uitkomen en alle boodschappen via het internet gaan doen. Onze sociale vaardigheden zouden in een snel tempo afnemen en uiteindelijk durfden we alleen nog via het net met elkaar te praten. De markt speelde hier handig op in. Iedereen moest het internet op. Een eigen website had meer waarde dan een winkel want het was een kwestie van tijd alvorens de huidige winkels in het straatbeeld zouden verdwijnen. De goudkoorts bezorgden enkelen voor een eerder geregistreerde domeinnaam al een goede vergoeding. Het Internetadres wat makkelijk te onthouden moest zijn door de potentiele kopers was de meest lucratieve handelswaar. In hoogtijdagen verwisselde de domeinnaam voetbal.nl zelfs voor een miljoen gulden van eigenaar en werd verkocht aan Worldonline.

Gamers waren niet meer dan bebrilde jongetjes die geen vrienden hadden. Bovendien zijn ze erg introvert en kunnen zij alleen communiceren met de computer. Gezellig met al zijn vrienden alleen boven een spelletje spelen. Mensen die hij spreekt ziet hij alleen per e-mail. lotgenoten in een wereld die het worldwide web heet. Later bleek dat deze gamers helemaal niet zo introvert waren als men dacht. Sterker het gamen maakten hen socialer en maakte echte teamspelers van deze individuen. Het duurde dan ook niet lang alvorens deze gamers hun huis uitkwamen en in teamverband op landelijke evenementen samen via een netwerk hun krachten gingen meten.

De pecee is er inderdaad schuldig aan dat de mensen individualistischer zijn geworden. Niet door het internet, niet door zijn tekstverwerker of verslavende aantrekkingskracht. Nee, gewoon door het ontbreken van een tweede joystickpoort zodat je verplicht bent tegen de computer te spelen. De computer is anoniem en dommer dan een menselijke speler.

Nadeel is dat de computertegenstander erg voorspelbaar is en je niet iemand anders persoonlijk inmaken kunt, dus kwamen er spellen waarbij je op elkaars computer kon inbellen. Zo speelde ik in 1995 de eerste Need For Speed tegen een jongen in het zuiden van het land. Ik moest hem eerst bellen of e-mailen en dan probeerde je afwisselend op elkaars pc in te bellen. Wanneer dit lukte was het een raar idee dat je daadwerkelijk tegen iemand die honderd kilometer verder woonde zat te spelen. Het internet veranderde dit door wereldwijd op lokaal tarief tarief wereldwijd tegen elkaar te kunnen spelen. Interessant omdat alleen er spelers zijn van zo'n verschillend niveau en je eens kunt zien hoe goed je mondiaal bent.

Voor de fanatiekelingen kreeg je groepen die in gamerskringen clans werden genoemd en die elkaar virtueel op gezette tijden in competitieverband gingen afslachten. Inmiddels een volwaardige tak van sport met als hoogtepunt het kampioenschap in Korea. Enkele maanden geleden waagde ik mijzelf als retrofanaat voor het eerst in het moderne Multigame gebeuren. Castle of wolfenstein, kon ik in de demo goed onderscheiden wie een duitser of geallieerde was in tegenstelling tot Medal of Honor waar ik meerdere malen de verkeerde afschoot. De eerste keer in een andere map dan in de demoversie waren er echte fanatiekelingen bezig. Blijkbaar hadden sommigen hun muis aan hand vastgezet want de een was nog beweeglijker dan de ander.

Toen ik alleen in een map zat kon ik eens rustig allerlei opties uitproberen, zo kon ik rustig eens de hele omgeving eerst verkennen. Toen bleek echter dat ik niet alleen was en ik kreeg er steeds door dezelfde tegenstander van langs. Het had iets weg van een duel en de aantrekkingskacht van het virtuele tweegevecht deed mij voorgoed interesseren voor de deathmatch. De vijand kwam rustig om me af lopen en maakte eerst een praatje. Ik ga me wel verstoppen tikte ik in het bijbehorende chat scherm, maar waar ik dat ook deed hij wist mij altijd te vinden. Hoe oud ben je vroeg ik uiteindelijk toch wel benieuwd om te ontdekken door wie ik steeds werd ingemaakt. Ik bleek tegen een Belgisch kereltje van 16 te spelen. Ik speelde tenslotte al bijna 20 jaar computerspelletjes en dit kleine Belgiekskje wist mij steeds te overtroeven. Daar werd ik keer op keer verrast en vaak ook nog door een silent kill.

Voordeel van multigaming op afstand is dat je minder voor lul staat. Minder geneigd bent tot competitie en een verlies makkelijker accepteerd. je bent tenslotte anoniem en dat scheelt enorm dan wanneer je door je buurman nog maandenlang uitgelachen wordt. Wel twijfel ik nu erg om een optische muis te gaan halen zodat ik bij het volgende treffen het niet alleen op verkeerd materiaal kan gooien :-)

Wil je oefenen met Multigamen dan is Unreal Tournament een zeer goede leermeester.