Retro is hip en dat is niet nieuw, dat is altijd al zo geweest. Nostalgie scoort nu eenmaal en het lijkt of dit Nintendo en andere fabrikanten van games en consoles dit langzaam ook beginnen te beseffen. Bovendien is het juist de techniek die zich makkelijker leent voor het opnieuw uitbrengen van eerdere creaties en eindelijk inspringt op de vraag die emulators al een lange tijd beantwoorden. Gamers die nog steeds gamen en geld te besteden hebben en dus nog steeds interresant zijn. De produkten die ouder worden en de doelgroep die gewoon mee lijkt te groeien (hetgeen je met de comics ook ziet). Gamers die uit nostalgie oogpunt interesse tonen voor hetgeen geweest is en die financieel de juiste leeftijd hebben het gelach te kunnen en vooral ook te willen betalen.

Dan zie je ook steeds meer de (goed verdienende oudere) verzamelaars die elke console en elke versie daarvan verzamelen. Het geld is niet zo belangrijk meer, er zijn steeds meer mensen die in de doos (oftewel boxed) alle consoles hebben liggen in de hoop ooit goud in handen te hebben en er is langzaam een markt voor aan het ontstaan. Gamefabrikanten spelen hier op in door met gelimiteerde oplages te komen van speciale versies. Hetgeen de verzamelaars alleen aanspreekt, maar daar is het ook steeds vaker om te doen. Het is een steeds groter groeiende groep. Het blijft echter gevoelswaarde, technisch gezien is de speciale versie geen cent "extra" waard.


Een gelimiteerde versie van de gba met een tribal tattoo

Techniek is technisch gezien de minst waardevolle investering. Niets verandert zo snel als technisch vernuft dat doet en zo ook in deze tijd is het de slechtste investering die je doen kunt. Duizenden euro's in computers hebben binnen enkele jaren (bijna) geen enkele waarde meer, maar is tegelijkertijd ook juist daardoor een reden dat de korte houdbaarheidsdatum een aantrekkingskracht op zichzelf is gaan vormen. Zeker in onze wegwerpcultuur waarin alles relatief snel in de bak of op een rommelmarkt beland.

Games voor oudere consoles zijn relatief goedkoop en veel gamers beoordelen het spel ook op speelbaarheid. Er zijn legio mensen die voor hun oudere consoles alsnog zoveel mogelijk titels proberen te verkrijgen. Een twintigjarige console of computer is praktisch niets meer waard, maar daar komt langzaam wel iets verandering in. Althans, de markt voor retro maakt oude gamers iets ruimer met het trekken van hun portomonnee. Sommige artikelen zijn er toch steeds minder te verkrijgen (zeker wanneer het nog in bijna perfecte staat is). Aan de andere kant is er (nog) geen echte zeldzaamheid en zullen daardoor de prijzen relatief erg laag blijven. Er is gewoon simpelweg teveel van gemaakt om echt interessant te kunnen worden.

Wanneer je eenmaal iets verzamelt is het moeilijk om te stoppen. Je ziet tegenwoordig steeds meer mensen die spellen en consoles verzamelen. Er zijn en blijven altijd mensen die hun console wegdoen wanneer er een nieuwe op de markt verschijnt, maar er lijkt ook een grote groep die hun spullen liever houdt. Waarom ook niet, wanneer je er nog steeds plezier aan kunt beleven en je anders voor een schijntje je eens zo duurbetaalde spullen moet verkopen alleen omdat er iets nieuwers uit is wat je hebben wilt. De trendvolgers zullen hier altijd gevoelig voor zijn en blijven.

Het lijkt steeds meer te gebeuren er allerhande evenementen (retrodag 19 Juni C64 club) en tentoonstellingen (Gameon) plaatsvinden die met retrogaming te maken hebben. Langzaam lijkt er steeds meer markt voor het computer-retro gebeuren te zijn. Natuurlijk is het liefhebberij en het winstbejag minimaal. De commerciele mogelijkheden zijn nog niet aanwezig, maar juist nu dit hobbyisme houd het zuiver.

Die ontwikkeling is op zichzelf niet nieuw. Verzamelbeurzen vinden al decennialang gretig baat en gehoor bij verzamelaars van hun jeugdsentiment, telraampjes, puzzles, kinderboeken, radio's, speelgoed. Het kind zijn of het willen blijven en de hang naar nostalgie viert hoogtij, maar bijna altijd met de financiele middelen van nu. Het "grote" kind dat eindelijk alles kopen kan. Trachtend de jeugd terug te kopen en het verlangen naar een tijd die alleen nog in de herinnering bestaat. Geld speelt dan vaak geen rol en is niet meer dan een middel om het sentiment te kunnen bekostigen. Nieuw is echter wel dat (spel) computers en allerlei aanverwante artikelen hier ook toe zijn gaan behoren. Logisch omdat dit inmiddels het oude speelgoud van de huidige generatie is.

En nu dan ook de fabrikanten die ontdekken dat de kinderen van toen inmiddels tot de "financiele" interessante doelgroep van nu zijn gaan behoren. Voor Tulip bijvoorbeeld erg interessant om hun oude achterhaalde commodore licentie alsnog ten gelde te gaan maken.

We kennen het al van allerlei andere apparatuur.
De kentering is dat nu het nieuwe retro spul ergens duurder is dan het huidige origineel. Het nadeel van het origineel is de omvang. Het verzamelen van kleine handhelds valt nog wel mee, maar een heel computersysteem inclusief monitor daar moet je net zin en plaats voor hebben. Emulatie lijkt voor velen qua ruimte gezien alleen al een veel beter alternatief.


Een versie van de Gba met de kleuren van een NES.

Nintendo
Nintendo ruikt geld door het opnieuw uitbrengen van de klassiekers van welleer. Tegelijk met de Game Boy Advance SP Classic NES Edition, zal een reeks NES Classics videogames worden gelanceerd, waaronder legendarische favorieten als Super Mario Bros, Donkey Kong en The Legend of Zelda. Super Mario Bros was de grootste hit op het systeem en heeft veel betekend voor de populariteit van de NES en videogames in het algemeen. In Donkey Kong maakte Mario zijn debuut, terwijl The Legend of Zelda het eerste avontuur was van de jonge, zwaardvechtende held Link.

1. Super Mario Bros. - Ontwikkelaar: Nintendo
2. Donkey Kong - Ontwikkelaar: Nintendo
3. Ice Climber - Ontwikkelaar: Nintendo
4. Excitebike - Ontwikkelaar: Nintendo
5. The Legend of Zelda - Ontwikkelaar: Nintendo
6. Pac-Man - Ontwikkelaar: Namco
7. Xevious - Ontwikkelaar: Namco
8. Bomberman - Ontwikkelaar: Hudson

De Game Boy Advance SP "Classic NES Edition" wordt op 9 juli 2004 in Europa gelanceerd voor ongeveer 134,95 Euro, dezelfde prijs als de "standaard" editie van de Game Boy Advance SP. De NES Classics gaan per stuk ongeveer 19,95 Euro kosten. Veel geld voor spellen die opnieuw uitgebracht gaan worden en best allemaal op dezelfde cartridge hadden kunnen staan. Misschien beter om uit kijken naar het origineel, maar aan de andere kant is het gaaf deze titels op een handheld te kunnen spelen.

Denk alleen dat Nintendo een ding vergeet. Waarom de oude titels voor zoveel geld opnieuw aan de man proberen te brengen? Dat riekt naar enkel winstbejag. De nostalgische gamer kan misschien net zoals een ander nu eenmaal vanuit een gevoelswaarde (te) veel voor een nostalgisch artikel gaan betalen, voor iets nieuws doet hij dat nu eenmaal niet.

Bovendien is hij al vaak bekend met het emuleren en de techniek. Die 8 titels hadden best namelijk op 1 cartridge gekund en dan had je er meer dan een factor acht van kunnen verkopen. Ik weet zeker dat de verkoop behoorlijk zal gaan tegenvallen. Een tussenweg, zet er vier op een cartridge, maar houd het behapbaar, een retrogamer gaat echt geen 159,60 Euro alleen voor deze acht titels betalen.