Barbarian (Palace 1987)

Het tweegevecht met het zwaard
De kunst van het duelleren, het tweegevecht, het Godsoordeel van de germanen. Twee krijgers vechten tegen elkaar en eentje zal er uiteindelijk overleven. Barbarian is zo'n computerspel gebasseerd op dit gegeven. Luguber, de eerste echte mildere versie van Mortal Kombat met zijn fatale genadeklap van het tweegevecht was er dus al in 1987. Daar waar Tekken nog redelijk zonder bloedvergieten is heeft deze een andere insteek. De besturing is uitermate correct en elke joystickbeweging heeft een unieke actie, 8 hoeken en in combinatie van de vuurknop dus 16 mogelijkheden, dit is natuurlijk inclusief het voortbewegen van de speler zelf. Overigens zijn deze screenshots van de Amiga 500. .


"Links en vuurknop, de genadeklap"

 Spelbesturing:
Je kunt het spel zo wel tegen de computer spelen als tegen een menselijke tegenstander. Het doel van het spel is simpel, het gaat er om je tegenstander te verslaan, dit doe je in bezit van een zwaard. Beiden heb je zes energieblokken en wanneer je geraakt wordt raak je een half blokje kwijt. Ben je 12 keer geraakt dan heb je verloren. Echter weet je tegenstander je te onthoofden ben je al je energie kwijt.

 
 
vervolg
 De kunst is natuurlijk om je hoofd er figuurlijk en letterlijk bij te houden. De tweespeleroptie is het leukste en tevens uiteindelijk de moeilijkste. Eenmaal beiden volleerd is het een moeilijke klus geworden om elkaar te onthoofden.In de praktijk houdt het dan in dat je beiden voornamelijk de tackle uitvoert, een van de twee dan uiteindelijk springt en je daardoor van elkaars positie wisselt. Dus de linkerspeler staat rechts en vice versa. De vraag is hoe snel je je hierop kunt aanpassen omdat alle bewegingen precies tegenovergesteld zijn. Negen van de tien keer zul je vaak winnen op energie dus eigenlijk op punten zoals dat weer in boxthermen heet. Kortom de ene speler krijgt eerder 12 klappen dan de ander en verliest daarmee de partij. Spectaculair is het wanneer de een de ander weet te onthoofden nadat de krijger geheel in het rond heeft gedraaid en zijn zwaard vol inzet. De geluiden passen erbij, de muziek is niet geniaal maar de zwaardgeluiden komen daardoor beter tot hun recht. Eenmaal onthoofd komt er nog een groene trol die het hoofd voor zich uit het beeld uitschopt. Elke keer als het hoofd de grond raakt hoor je daar een onsmakelijk geluid bij. Dit maakt het spel een van de opvallendste vechstpellen van zijn tijd en klasse.

"Is dat een voetballende groene trol?"

Conclusie:
Opvoedkundig had dit een schrikeffect teweeg kunnen brengen. Echter werden dit soort spelletjes vroeger op zolderkamertjes gespeeld in plaats van massaal in de woonkamer op de pecee. Het zijn niet alleen de mooie graphics die het spel kleuren, ook niet alleen de lugubere "chopping" optie, het is meer. Het is het geheel inclusief de unieke realistische niet met bovennatuurlijke onwerkelijke krachten gepaarde bewegingen waardoor je met tactiek in plaats van zoals velen hedendaagse vechtspellen met willekeurig knoppengeram de ander kunt en moet verslaan.