Duckhunt (nintendo 1985)

Jagen op weerloze eendjes
Een van de spellen waar je bijna niets meer over hoort of vinden kunt is Duckhunt. Gewapend met een pistool op eendenjacht. De meest diervriendelijke vorm van de jacht is en blijft de simulatie er van. In 1985 bracht Nintendo als eerste een "echte" shooter uit op de homeconsole. Daardoor is dit spel zeker een eervolle vermelding waard. Het eerste wat opvalt is wanneer je het spel spelen gaat je verschillende keuzes hebt. Ga je uberhaupt op eenden schieten of verkies je de kleiduiven omdat je het niet over je hart kan verkrijgen om op zelfs digitale eendjes het vuur te openen. Wil je een of twee eenden/kleiduiven als tegenstander? Heb je je keuze gemaakt dan wijst het spel zich vanzelf. Het doel is namelijk vrij simpel namelijk schiet alles naar beneden. Een level is een serie van 10 eenden/kleiduiven. Elke keer komen er een of twee eenden afhankelijk van wat je gekozen hebt. In het begin hoef je er 5 van de 10 te raken, later 6 vervolgens 7 en zo verder. Dit kan natuurlijk niet goed blijven gaan en voeg daarbij dat de eenden/kleiduiven ook steeds sneller door het beeld vliegen. Het is dus slechts een kwestie van tijd alvorens je uitgeschakeld bent.

 
 
Spelbesturing
Het spel speel je met een zogenaamde "zapper" ,dat is een handlichtpistool dat je op de eenden op het televisiescherm richten moet. Wat mij opviel is dat de draad niet erg lang was en daardoor de bewegingsvrijheid klein is (moet ik er wel bij vermelden dat ik en kloon bezit en niet de officiele nintendo hardware in bezit heb) De accuratie leidt tot dezelfde vraag die ik mezelf stelde in mijn dienstplicht. Met andere woorden schiet ik nu zo slecht of wijkt dat ding zo ontzettend af?

Spelbeschrijving
Het spel ziet er leuk en grafisch uit. De eenden zijn goed gedetailleerd. De jachthond die de neergeschoten eenden uit het struikgewas haalt is een hoogstandje op zichzelf. Wanneer je geen eenden raakt lacht de hond je uit. Toch is humor die zich herhaald naar een tijd soms erg storend en is het jammer dat je de hond zelf, zelf niet naar de eeuwige jachtvelden sturen kunt. In tegenstelling tot Mario dat voor uren vermaak zorgen kan is dit zeker geen spel wat je uren achter elkaar spelen zult, maar voor een klein half uur is dit zeker vermakelijk.

Conclusie:
Nintendo heeft een aardige shooter weten uit te brengen. Toch is er een ding wat ontbreekt en dat is namelijk spanning. Het spel is niet spannend noch verslavend, maar wel leuk om af en toe eens uit de kast te halen. Het ziet er gaver uit dan het werkelijk is. Bovendien blijft het wonderlijk zo'n "lightgun", zelfs anno 2001 !