Een van de meest creatieve platformers die ik tot nu toe gespeelt heb is Oddworld Abe's Oddysee uit 1997. Verbazingwekkend hoe onzettend leuk het 2D platformergenre zijn kan. Dit is niet zomaar een platformer, maar er eentje met baanbrekende elementen die nog nooit eerder zijn toegevoegd.

Goed te zien is dat de mensen achter Oddworld Inhabitants een erg goed spel hebben weten te maken. Het is inmiddels alweer een tijd geleden dat dit spel op de psx uitkwam, maar wie hem nu van de plank haalt en hem speelt ontdekt dat dit spel helemaal niets aan kracht heeft weten in te boeten en het inmiddels een tijdloze klassieker is geworden.

Het intro aan het begin van het spel is mooi gemaakt en geeft tegelijkertijd het verhaal aan. Abe het hoofdpersoon werkte als een slaaf, maar is toch redelijk tevreden als een werknemer in een vleesfabriek. Hij is niet een van de meest pientere wezentjes lijkt het eventjes. Tijdens zijn schoonmaakronde ontdekt hij door een gesprek van de directeur af te luisteren de inhoud van het nieuwe produkt "new and tasty" namelijk Mudokon. Aangezien hijzelf en zijn soortgenoten dat zelf zijn besluit hij om te ontsnappen. I never knew I had a destiny zoals hij zelf zegt en hij besluit om zijn soortgenoten de rest van de Mudokons te gaan redden en is daardoor de langverwachte redder van zijn volk.



Het spel begint met een soort leermodus door aanwijzingen te geven, dat is handig om dat je tijdens het spelen in het begin in een scrollende tekstbalk hints krijgt over de besturingen en functies van je karakter. In het spel zelf word meerder malen van die methode gebruikt gemaakt. Alhoewel het spel zelf erg moeilijk is en steeds moeilijker lijkt te gaan worden is het in ieder geval geen puzzle hoe de besturing zelf werkt.



De inleving is erg groot, de omgeving is atmosferisch mooi en geloofwaardig, ja van een zeer ongekend hoog niveau. Je zult niet kunnen zien dat dit een psx spel is, dit had net zo makkelijk over een nieuw spel van de ps2 kunnen gaan en geeft aan dat het graphisch op een topniveau ligt.

De binding met Abe en de rest van de Mudokons is erg groot. Abe is meer dan een platformkarakter, hij kan praten met simpele commando's aanwijzingen geven en met zijn liedjes en hypnosemethodes de geest van de bewakers overnemen zodat jij hun lichaam kan besturen en op hun collega's kan schieten.

Je blijft je verbazen over de gaven van Abe, scheten laten, boos worden, fluiten en het instrueren van soortgenoten zodat zij je volgen en je ze kan laten ontsnappen. De bewakers die liggen te slapen en jij er langs moet sluipen, een scrollend bord met de opbeurende tekst dat er nog maar 1236 bedrijfsongevallen deze maand. Humor is een belangrijk spelelement.

Ik heb dit spel wekenlang kunnen spelen. Verslavend en zowel makkelijk te spelen door onervaren spelers als ervaren spelers. Makkelijk op te pakken, maar het is ook erg moeilijk en de echte volhouder zal het alleen weten uit te spelen. Dit is wel het spel dat je als een echte platformliefhebber sowieso gespeeld dient te hebben. Levens zijn oneindig, ben je af dan begin je praktisch waar je gebleven bent.

De herharlingsfactor is niet storend, de puzzles door uit te vinden wat precies te doen blijven boeiend en het sluipen en het verstoppen in het donker ook. Al speel je het gedeelte voor de zoveelste keer, het blijft genieten.

Het karakter Abe.
Het gebeurt niet vaak dat je een sterke band met het spelkarakter zelf krijgt en een 2d platformer zichzelf zo weet te ontstijgen. De nieuwe elementen zijn zo gaaf dat het steeds genieten blijft. De puzzles hebben altijd met het spel zelf te maken. Abe is echt geweldig en de mogelijkheden die hij heeft zijn blijven verbazen. Opvallend is dat het spel nergens afgeraffeld is en tot het einde weet te boeien. Ja, hier is het beste nog niet goed genoeg geweest en heeft men zowel het maximale gedaan om het meest maximale te kunnen bereiken.

Minpuntjes
Het grootste minpunt is de moeilijkheidsgraad van het spel zelf. Doorzettingsvermogen is essentieel. Het voor de zoveelste keer een stuk moeten spelen en weer afgaan en het "net" niet halen kan erg frustrerend zijn. Dit is vaak mijn zwakste punt en degenen die het uitspelen kunnen zichzelf zien als mensen die niet snel opgeven.