Shadow of the beast kun je het beste beschrijven als een "sideways scrolling beat-em-up" . Shadow of the beast word ook als actiegame en platformer met een lichte adventure inslag omschreven omdat je niet verplicht was een bepaalde kant op te gaan en je dus meerdere mogelijkheden had.

Dat het genre moeilijk te bepalen is mag de pret niet drukken. Duidelijk was dat Psygnosis mede door deze titel de beste spellen maakte op de Amiga en de ongekroonde koning was op de Amiga500. Shadow of the beast werd een referentiepunt van wat mooi is en wat met de huidige technieken mogelijk was en liet ook zien waar de toekomst heen zal gaan. Shadow of the Beast begon al direct bij het laden je aandacht te trekken door de sfeer die het intro uitstraalde mede geholpen door de passende panfluitmuziek. Dit was computerkunst op zijn best.

Het mooiste en opvallendst aan Shadow of the beast was de sfeer en de graphics die een erg realistisch karakter hadden. De monsters waren creatief en oogstrelend. Inhoudelijk qua verhaallijn die verre van bijzonder was, maar niet opviel door zijn vele pluspunten. Bij het afgaan zag je een skelet liggen van het beest dat je speelde en wederom bezorgde de mythologische muziek je daarbij een apart gevoel. Afgaan van een computerleven werd geassocieerd met de vergangelijkheid en gaf het sterke monster iets kwetsbaars.



Laten we eerlijk zijn Shadow of the beast deed meer met de 4,096 kleurenmogelijkheid en het stereogeluid dan enig ander spel. Dit was volmaaktheid waar je al kwijlend naar keek. In 1989 waren pc's nog nog zielige apparaten. 286'tjes die niet verder kwamen dan bliepjes en gammele blokgraphics, meestal zwart wit of in enkele kleuren. Spellen speelde je altijd met het toetsenbord en voornamelijk werd hij gebruikt als tekstverwerker. De Amiga liet in 1989 al zien wat pc's een jaar of acht later voor elkaar zouden krijgen. Het gaf een vluchtige blik in de toekomst en liep velen jaar voor op de pc.

Het superapparaat Amiga 500 was al sinds 1985 verkrijgbaar. Er werd veel meer gedaan met de beperkte capiciteiten. De Amiga500 had standaard 512 kb geheugen en was met hetzelfde aantal uitbreidbaar wat het totaal op 1 Megabyte geheugen gaf. Vergelijk dat met nu waar een factor 1000 groter is. Commodore vierde toen zijn hoogtijdagen. De Amiga 500 met zijn 4,096 kleuren, 16 bit graphics, stereo geluid deed toendertijd al lang wat de pc pas vele jaren deed.



Shadow of the beast had zulke mooie graphics dat het zelfs op 32 bit leek. De wolken en de bomen en natuurlijk de muziek die iedereen toendertijd op zijn stereo hoorde. De meesten amiga bezitters gebruikten niet hun boxen van hun kleurenmonitor maar sloten de Amiga aan op een versterker. Hetgeen nu mainstream in de huiskamer gespeeld word was vroeger alleen voorbehouden aan de diehard computerfanaat.

Shadow of the beast viel voornamelijk op dat de achtergronden over elkaar heen bewogen. Het bestond uit meerdere layers (lagen) die afhankelijk van elkaar bewogen. Zo was de achterste achtergrond minder beweegelijk dan de voorgrond waardoor een uniek perspectief onstond wat klopte met de werkelijkheid. Als je van links naar rechts wandeld zullen de wolken en verre achtergronden langer zichtbaar blijven, maar uiteindelijk langzamer doorscrollen.

Speelbaarheid
Velen spellen zul je beoordelen en ervaren op de speelbaarheid. Shadow of the beast had ergens niet eens een superaantrekkingskracht betreffende de gameplay, maar speelde wel erg lekker weg. Vijanden kwamen altijd op dezelfde plek in gelijke aantallen op je af. Je kon hen slaan of schoppen, het ging er om dit op tijd te doen, wanneer dit niet op tijd was liepen ze door je heen en raakte je een kostbaar energieblokje kwijt. De geluidseffecten pasten er perfect bij. Leuk waren de gestapelde, waren ze leeg dan klonken ze ook hol. Opvallend waren de bomen en de bijbehorende achtergrond waarvan het echt leek of ze echt waren en je daadwerkelijk in die omgeving aanwezig was.


De Amiga 500 op zijn best, verbluffend mooi.

De Ataris St was toendertijd de enige concurrent die de Commodore Amiga op een soortgelijke doch op veel mindere wijze lichtelijk naar de kroon stak, maar haalde het niet bij de performance van de Amiga. Shadow of the Beast, de gamer van toen zal er nu nog steeds kwijlend aan terug denken. Het vervolg kwam een jaar later (1990) in de vorm van Shadow of the beast II en in 1992 kwam Shadow of the beast III uit. Spellen die inderdaad mooi waren, maar het meest imponerend bleef de lucht en de bomen uit het eerste deel. Dit tensamen met de muziek gaf het een atmosferische geheel en dit wisten zijn latere delen niet te evenaren.


Het Paradepaardje
Shadow of the beast haalde je uit de kast om te imponeren en om naar te kwijlen mede door deze status was de speelbaarheid niet eens belangrijk. Dit kon de Amiga, dit spel liet je standaard zien aan degenen die geen Amiga hadden. Dit spel zette de toon voor de komende generaties spellen die nog komen zouden.